Blog

Ο καλός, ο κακός

Ο καλός, ο κακός και μια απορία

Είμαι ένας καλός ή ένας κακός άνθρωπος ; Ερώτηση κι αυτή ...

Εγώ την κάνω συχνά στον εαυτό μου. Πραγματική απορία. Όχι για να πω ένα μπράβο και να με θαυμάσω, ούτε για να βρω τα λάθη μου και να με μαλώσω. Έχω κάνει ειρήνη με όλα όσα αγαπώ στον εαυτό μου, αλλά και όλα όσα δεν θα’ θελα να είχα.

 

Χωρίς να το ηξεύρω

Χωρίς να το ηξεύρω ...

«Τι ωραία που περνούσαμε τότε !»

Το λέμε, το ακούμε, αναπολούμε και χαιρόμαστε με τις ωραίες αναμνήσεις μας. Είναι σπουδαίο να κρατάμε τις όμορφες στιγμές, να ξαναζούμε τις χαρές μας πάλι και πάλι. Και με μια εξιδανίκευση καμιά φορά, ας το ομολογήσουμε. Παρουσιάζουμε τις εμπειρίες μας σαν μικρούς παραδείσους.

 

Σπάνε ποτέ οι αλυσίδες

Σπάνε ποτέ οι αλυσίδες ;

«Να κάνεις ένα παιδί, να σε βασανίσει όπως εσύ εμένα, να καταλάβεις τι κάνεις !»

Κλασική ατάκα της μάνας μου. Η οποία με λάτρευε, με θαύμαζε και μου είχε απεριόριστη εμπιστοσύνη. Αλλά δεν με άντεχε ώρες ώρες. Είχε τους λόγους της, δε λέω, αλλά εμένα δεν μου άρεσε καθόλου όταν το έλεγε αυτό. Δεν καταλάβαινα καν γιατί τη βασανίζω, αλλά κι αυτό το ότι μου ευχόταν να πάθω τα ίδια, σαν κατάρα το άκουγα.

Ζου ζου

Ζου ζου, το ζυμάρι

‘Ημουν τυχερή σαν μαθήτρια στο δημοτικό. Τυχερή εννοώ τα έπαιρνα τα γράμματα. Εκείνη την εποχή ήταν θέμα τύχης να τα πας καλά. Αν το μυαλό σου, βοηθούσε να καταλαβαίνεις κάποια πράγματα, με τον πολύ συγκεκριμένο και αυστηρό τρόπο που ήταν διαθέσιμα, επιβίωνες στη σχολική αρένα και γλύτωνες τόνους βασάνων, τόσο στο σχολείο, όσο και στο σπίτι.

 

ονειρεύεσαι

Καλά, εσύ ονειρεύεσαι !

Το άκουγα (και το ακούω) συχνά αυτό. Και είναι αλήθεια. Πάντα ονειρευόμουν.

Μου έρχονται κάτι ιδέες ξαφνικά και δεν το’ χω και πολύ να αρχίζω να φτιάχνω ιστορίες. Από το τίποτε, εγώ φτιάχνω ιστορίες. Καθόλου δεν σκέφτομαι αν γίνεται κάτι ή δεν γίνεται, αν είναι πιθανό ή απίθανο. Μες το δικό μου το μυαλό έχει παιχτεί ολόκληρο έργο και μόνο από έναν τίτλο.

 

Χωλλ

Περάστε, περάστε !

Χωλλ. Ένα δωμάτιο που, όπου υπάρχει ακόμη, δεν είναι ακριβώς δωμάτιο, είναι προθάλαμος, πέρασμα, ένα «προσεχώς» του σπιτιού. Κυριάρχησε στα διαμερίσματα των δεκαετιών της τρελής ανοικοδόμισης και εξυπηρέτησε τους ενοίκους, που έμεναν για λίγο σε αυτό, είτε μπαίνοντας είτε βγαίνοντας από το σπίτι. Ένας χώρος προετοιμασίας. Βγάλε ζακέτα, άσε τσάντα, ακούμπα κλειδιά, βάλε ζακέτα, πάρε τσάντα, μην ξεχάσεις τα κλειδιά. Και πάλι από την αρχή. Σε υποδεχόταν, σε αποχαιρετούσε. Και μετά σιωπή.

 

φως

Λάμπεις Μπάμπη μου !

Θέλω να σου γνωρίσω μια ξεχασμένη κόρη.

Το όνομά της είναι Αίγλη και είναι κόρη του Ασκληπιού, μαζί με την Υγεία, την προσωποποίηση της καλής υγείας ψυχής και σώματος, την Πανάκεια, τη θεά που θεραπεύει κάθε νόσο και την Ακεσώ, τη θεά της διαδικασίας της επούλωσης. Κι αυτή η τελευταία επίσης είναι ελάχιστα γνωστή, αλλά ας γνωρίσουμε σιγα σιγά την οικογένεια.

Η Αίγλη, λοιπόν, εκπροσωπεί το ακτινοβόλημα, τη λάμψη, τη λαμπρότητα και, κατ’ επέκταση, την καλή φήμη, τη μεγαλοπρεπή και άξια θαυμασμού δημοσιότητα.

 

 

χαμόγελο

Το χαμόγελό μας δεν χάνεται έτσι απλά

Ακούω συχνά, εδώ και μήνες, για έναν κίνδυνο που μας απειλεί.

Όσο πιο πολύ το λέμε, τόσο περισσότερο αρχίζει να γίνεται μια πραγματικότητα για αρκετούς.

Έτσι να ξέρεις ξεκινάνε οι μεγαλύτερες ψευδαισθήσεις μας. Έρχονται σιγά σιγά και τρυπώνουν στο μυαλό μας. Κάθονται αθόρυβα σε μια γωνιά του νου μας, με το ύφος του αθώου και περιμένουν μέχρι να δυναμώσουν. Κι έρχεται μια στιγμή που έχουν καταλάβει αρκετό κομμάτι της νοερής μας πραγματικότητας, τόσο όσο χρειάζεται για να αρχίσουν να προβάλλονται και σαν αυτό που βιώνουμε σαν πραγματικότητα. Ξεκινάμε τότε να πιστεύουμε κάτι, χωρίς να το πολυσκεφτούμε, απλά έχουμε αυτήν την αίσθηση ότι έτσι είναι τα πράγματα.



Μια απ’ τα ίδια

Μια απ’ τα ίδια ;

Για άλλη μια φορά, αυτή τη χρονιά, κληθήκαμε να ακολουθήσουμε κανόνες που μέχρι πέρυσι θα έμοιαζαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Η καραντίνα έγινε ξανά παράμετρος της ζωής μας με όλες τις συνέπειές της. Με μια βασική διαφορά από την προηγούμενη φορά – αυτή τη φορά δεν ήταν πια η πρωτόγνωρη εμπειρία που ζήσαμε τον προηγούμενο χειμώνα. Καλό αυτό ή κακό ;

Όπως κάνω συχνά, έστρεψα αυτό το ερώτημα σε φίλους, γνωστούς, πελάτες, ακολούθους στη σελίδα μου στο Facebook και άλλους, αναζητώντας μια απάντηση. Μου αρέσει τόσο πολύ να ακούω τις σκέψεις των ανθρώπων, να τους μαθαίνω, να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια. 

 

Πλούσιος ή φτωχός

Πλούσιος ή φτωχός ;

Πλούσιος ή φτωχός ;

Πώς θα απαντούσες αν κάποιος σου έκανε αυτήν την ερώτηση ; δώσε μου την πρώτη απάντηση που έρχεται στο νου σου χωρίς να το πολυσκεφτείς.

Τώρα, έλα να το σκεφτούμε λίγο παρέα.

Ό,τι κι αν απάντησες είναι σωστό, είναι αλήθεια, είναι η αποτύπωση σε μια λέξη της εσωτερικής σου κατάστασης για τα πλούτη και τα αποκτήματά σου. Ναι, αυτό που διαβάζεις αυτή τη στιγμή είναι ένα κείμενο για τα πλούτη σου, τα αποκτήματά σου, τα χρήματά σου.

 

Ένα σπασμένο και θεραπευμένο μηριαίο οστό

Ένα σπασμένο και θεραπευμένο μηριαίο οστό

Το σημερινό μου μήνυμα προέκυψε σαν σκέψη, όταν ένας φίλος μου έστειλε ένα πολύ ενδιαφέρον post, το περιεχόμενο του οποίου με ενθουσίασε και ανυπομονούσα να το μοιραστώ μαζί σας.

Το post αναφερόταν στη Μάργκαρετ Μιντ, μια διάσημη ανθρωπολόγο, που με τις μακροχρόνιες μελέτες της σε διάφορα μέρη σε όλο τον κόσμο, έφερε μια πραγματική επανάσταση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο και τις κοινωνίες που δημιουργεί.

Είναι, μάλιστα, δική της μια φράση που ίσως έχεις ακούσει :

Χρειάζεται να διδάξουμε τα παιδιά να σκέφτονται, όχι τι να σκέφτονται.

 

αλλαγές

Είναι φυσικό οι αλλαγές να μας προβληματίζουν

Συνεχίζουμε να ζούμε με τους περιορισμούς που μας κρατούν ασφαλείς και αυτή η αλλαγή ίσως έχει διαταράξει τελείως την καθημερινότητά μας και έχει απομακρύνει συνήθειες και επαφές που αγαπούσαμε και έδιναν χαρά στη ζωή μας.

Κάποιοι από σας έχουν αυξημένες υποχρεώσεις αυτές τις μέρες, άλλοι αλλάζουν αρκετά τρόπο ζωής, άλλοι έχουν μείνει σε ένα αναγκαστικό κενό.