Blog

Λαθρεπιβάτες

Όποτε ετοιμάζεσαι για διακοπές, καλοκαίρι ή χειμώνα, σε θάλασσα ή σε βουνό, σύντομες ή πολυήμερες, ένα πράγμα σίγουρα ετοιμάζεις και αυτό είναι η βαλίτσα σου. Βαλίτσα, σακίδιο, τσαντούλα, τσαντάκι, πορτοφολάκι, όσο ξέγνοιαστος ταξιδευτής κι αν είσαι, κάτι ετοιμάζεις να πάρεις μαζί σου.

Κι εκεί που σκέφτεσαι τι θα χρειαστείς και τι μη λείψει, βρίσκουν τον τρόπο να τρυπώσουν στα μπαγκάζια σου λαθρεπιβάτες. Αντιλαμβάνονται ότι την κάνεις και ψάχνουν τρόπο να σε ακολουθήσουν. Έχουν συνηθίσει δίπλα σου και δυσκολεύονται να σε αποχωριστούν.

lathrepivates

Μια ησυχία ψάχνουμε όλοι

Μια ησυχία ψάχνουμε όλοι.

Με τις πιο δυναμικές μας δράσεις, με τις μεγάλες παραιτήσεις μας, τις αποφάσεις και τις κρίσεις μας, τις φωνές μας, τις σιωπές μας, έτσι ή αλλιώς, μια ησυχία αναζητάμε.

Μια ησυχία που περιμένουμε να βρούμε - σε μια αγκαλιά, μια ικανοποίηση, μια τάξη, ένα καλά το έκανες, ένα σε θέλω, ένα αξίζεις, ένα τώρα είσαι ασφαλής. Μην το ακούς αυτό γιατί εγώ το λέω. Δοκίμασέ το. Φέρε στο νου σου ό,τι κάνεις. Και ψάξε τον απώτερο σκοπό.

mia isixia psaxnoume oloi

Θέατρο ή ζωή ;

Λατρεύω την αυτογνωσία και, για να είσαι εδώ, σίγουρα την αγαπάς κι εσύ.

Είναι πολλοί οι λόγοι της λατρείας, ένας από αυτούς είναι το ότι μου δίνει την ευκαιρία να δω πίσω από την επιφάνεια, πίσω από τα φαινόμενα, πίσω από τα κουστούμια των ηθοποιών που είμαστε κάποιες φορές, με θεατές όχι μόνο τους άλλους, αλλά ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό.

theatro i zoi

Της μύγας το φτερό

Ο μεσημεριανός ύπνος ήταν κάτι που απεχθανόμουν από παιδί. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω κοιμηθεί μεσημέρι. Από πολύ πρωί λειτουργώ non stop μέχρι βράδυ. Νωρίς το βράδυ όμως. Αν πάει η ώρα 10 αρχίζω να υπολειτουργώ. Πιάτα θα μείνουν άπλυτα, άρθρα μισογραμμένα, ταινίες χωρίς τέλος, ακόμη και σε θέατρο έχω κοιμηθεί. Έτσι είναι οι βιορυθμοί μου.

tis migas to ftero

Ποιος είναι ο ξένος τελικά ;

Μόλις επέστρεψα από ένα ακόμη retreat μου, όπου τριάντα περίπου άνθρωποι μοιραστήκαμε τρεις ημέρες αυτογνωσίας, χαράς, συγκίνησης και γεμίσαμε τις μπαταρίες μας για πολύ πολύ καιρό.

Άνθρωποι που άλλοι γνώριζαν κάποιους και άλλοι δεν γνώριζαν κανέναν. Άνθρωποι που ήταν ξένοι μεταξύ τους, μέχρι την ημέρα της συνάντησής μας. Φεύγοντας, όλοι ένιωθαν μια μεγάλη σύνδεση μεταξύ τους.

poios einai o ksenos telika

Δεν είναι ο κόσμος ιδανικός

Δεν είναι ο κόσμος ιδανικός, λέει ένα τραγούδι.

Εννοείται, θα μου πεις. Δεν μας λέει κάτι καινούργιο. Όλοι το ξέρουμε αυτό.

Ωραία, το ξέρουμε. Κάνουμε όμως σαν να μην το ξέρουμε. Απορούμε με όσα δεν είναι ακριβώς όπως θα θέλαμε ή θα έπρεπε ή θα περιμέναμε να είναι. «Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό ; γιατί τώρα, γιατί σε μένα ;» Η ερώτηση κρέμεται στα χείλια, βλέμμα έκπληξης στα μάτια, ένα κενό στην καρδιά, γεμάτο απούσες απαντήσεις.

den einai o kosmos idanikos

Μπλα, μπλα, μπλα

Μεγάλες αποφάσεις, δεσμεύσεις, σχέδια, λόγια …

Θα κάνω δίαιτα, άσκηση, πρόγραμμα, μπλα μπλα. Θα πάρω τηλέφωνο εκείνο τον φίλο, θα γνωρίσω νέους ανθρώπους, θα κανονίσω μια εκδρομή μπλα μπλα. Θα μιλήσω για αυτό που με ενοχλεί, θα βρω τι με ενοχλεί μπλα, μπλα. Θα ζητήσω αύξηση, θα αλλάξω δουλειά, μου αξίζει κάτι καλύτερο μπλα, μπλα. Θα μειώσω το χρόνο στα σόσιαλ (έγινε κι αυτή λέξη της καθημερινότητας), θα διαβάζω, θα επικοινωνώ μπλα μπλα. Θα αλλάξω τη σχέση μου, θα βρω άλλη σχέση, θα βάλω μια τάξη, θα έχω αυτοπεποίθηση, θα λέω την άποψή μου, θα βελτιώσω τη ζωή μου μπλα, μπλα, μπλα.

mpla mpla mpla

Ευρωστία

Λέξη ελληνική, με τη δική της δυναμική ομορφιά, πολυεπίπεδη.

Αγαπώ κάθε της γράμμα. Το εύηχο ευ, το γάργαρο ρο της, το μεγαλοπρεπές της ωμέγα κι αυτό το -στία, που θυμίζει εστία. Ναι, έτσι αγαπώ την ευρωστία, έτσι τη νιώθω, σαν την εστία μου, το σπίτι μου, εκεί που θέλω να ανήκω. Σε μόλις οκτώ γράμματα, η υποστηρικτική φροντίδα της ύπαρξης, σε όλα της τα επίπεδα.

evrostia

Ανέστη !

Αν ήμουν θεάνθρωπος, θα θυσιαζόμουν για την ανθρωπότητα.

Θα σήκωνα το σταυρό του μαρτυρίου, θα δίδασκα με το παράδειγμα της υπομονής, της αγάπης, της συγχώρεσης.

Θα αψηφούσα το φόβο και το θάνατο.

anesti

Να πονάς, αν έτσι συμβεί

Να πονάς, αν έτσι συμβεί

Να λες του πόνου «δεν σε φοβάμαι,

ξέρω να αντέχω, ξέρω να μαθαίνω,

ξέρω να ανασταίνομαι όταν πεθαίνω».

na ponas an etsi simvei